Na vier dagen twitteren begin ik er wel schik in te krijgen, korte updates het web op slingeren, zo nu en dan reageren op wat anderen roepen, maar vooral de continue informatie uitwisseling van linkjes doe over en weer worden gestuurd. Ik begin nu ook te begrijpen hoe nieuws zich zo snel via Twitter kan verspreiden, ook ik retweet (herpubliceren) zo nu en dan links of opmerkingen die ik van waarde vind en breng deze onder de ogen van de mensen die mij weer volgen. Nuttig.
Dat volgen blijkt nog een wereld op zich te zijn met hele discussies over het al dan niet moeten volgen van iemand die jou volgt. Mij maakt het niet uit, als jij een interessante twitterstream hebt dan ga ik je volgen, maar dat houdt niet automatisch in dat jij mij ook interessant moet vinden toch? Van mensen die je ‘echt’ kent is het wel logisch dat je elkaar volgt, maar is het voor mij nodig dat Francisco van Jole mij gaat volgen? Vind ik mezelf zo interessant dat ik van mening ben dat ik gevolgd moet worden?
Speaking of which: Van Jole heeft een leuk interview/gesprek gevoerd met Boris van Veldhuijzen van Zanten over Twitter en hoe dat te benaderen, hoe je het moet zien, wat je er aan hebt. Zie hieronder.
Ik zie er nog steeds de lol niet van, van Twitteren. Ik mag dan een informatiejunk zijn, voor mij heeft het hetzelfde bezwaar als mobiele telefoons in het algemeen: ik *wil* niet altijd bereikbaar zijn en evenmin wil ik alles permanent delen. Een mobiele telefoon is soms nuttig, maar de enkele keer *dat* ik ‘m prive nodig heb, blijk ik ‘m net niet bij me hebben. Als it’er-met-permanente-internetverbinding controleer ik regelmatig m’n mail, maar daar kies ik zelf voor het moment en kan ik aan de subjectregel zien of het zinvol is om het te lezen.
Naja, het staat me vooral tegen om op zo’n telefoon berichtjes in te kloppen. SMS’en doe ik een keer of tien per jaar. Zou ik dan toch gewoon te oud zijn? ;-)
Dat was ook mijn aanvankelijke bezwaar, maar de voortdurende berichten over twitter en het feit dat ik er beroepsmatig wat nuttigs over moet kunnen zeggen hebben me toch doen besluiten om het te proberen.
De ervaring leert me dat je met twitter zeker niet altijd bereikbaar bent, en dat je alleen maar zendt als je daar zin in hebt. Soms 10 achter elkaar zoals Bert Boerland, soms 1 berich per dag, de drempel is laag en volgens mij is het unieke aan twitter dat je het zo kunt vormen als je wilt.
Het kunnen meeluisteren in de continue stroom van gedachten van anderen is erg grappig, en het is super laagdrempelig. En ja, ik twitter wel eens iets vanaf de telefoon, maar meestal alleen vanaf de pc hoor.