,,Elke dag belt ze een samenvatting van tien minuten door van haar dagelijkse werkzaamheden. En ik maak daar een mooi verhaal van,’’

Rita Verdonk’s weblog wordt geghostwrite door Nick Rockx, volgens het AD

In de steeds duurder wordende zorg worden bijvoorbeeld steeds meer taken in eerste instantie afgewenteld op mantelzorgers, oftewel vrijwilligers die werkzaamheden overnemen die voorheen standaard tot het takenpakket van de (semi-)overheid behoorden. Dat is goedkoper en past geheel in het eigentijdse mantra van zelfstandigheid. Pas als je niemand hebt kun je aanspraak maken wat extra zorg. Wie recentelijk heeft geprobeerd krukken te lenen in het ziekenhuis nadat er een been in het gips is gezet weet wat ik bedoel. Pas als je verklaart echt moederziel alleen te zijn word je geholpen.

Door de nieuwe wet personenvervoer is het vrijwilligers van stichtingen van de NBAV niet meer toegestaan om gehandicapten te vervoeren en moeten deze van officiële taxibedrijven gebruik maken. Dat is niet alleen veel duurder, maar ook nog eens strijdig met het mantelzorgprincipe aangezien non-profit instellingen die dienstverlening voor hun rekening nemen.

Er is geen enkele toetsing op de gevolgen van nieuwe wetten, en onbedoelde bijeffecten worden niet meteen gecorrigeerd, want bovenstaande probleem was vorig jaar ook al bekend. Het gemak waarmee gesteld wordt dat het onmogelijk maken van gehandicaptenreizen niet de bedoeling van de wet is, maar ondertussen wel forse dwangsommen worden opgelegd aan de stichtingen die dit soort reizen organiseren toont aan dat het uitvoeren van de wet belangrijker is dan de gevolgen van de wet voor de burgers en dat kan nou net niet de bedoeling zijn. Inventarisatie van de mogelijke gevolgen van een wetswijziging zou belangrijker dan een snelle invoering moeten zijn.

Misschien dat hier een nobele taak voor minister Pechtold ligt? Want bestuurlijke vernieuwing heeft natuurlijk meer gezichten dan een nieuw kiesstelsel. Een overheid die verantwoordelijkheid neemt voor de gevolgen van haar besluitvorming is in de dagelijkse praktijk nuttiger voor burgers dan een gekozen burgemeester en kan voorkomen dat (vaak dezelfde groepen) mensen tussen wal en schip belanden.

Het interne rapport (pdf) van het UWV waardoor de crisis naar buiten kwam, laat aan duidelijkheid weinig te wensen over: Onhaalbare afspraken met de politiek over aantallen worden aan medewerkers opgelegd die zich daardoor professioneel genegeerd voelen, wat er toe leidt dat ze het beleid van het UWV niet kunnen verdedigen, maar zich met de patiënt gaan identificeren. Ik kan me er wel iets bij voorstellen hoe die mensen zich ‘s avonds moeten voelen.

Ondertussen kijkt minister De Geus verbaasd op vanwege ontstane commotie en kan zich onmogelijk voorstellen dat er problemen zijn, ook al was hij daar al eerder van op de hoogte gesteld. Het UWV geeft als oplossing aan dat er zo snel mogelijk weer vertrouwen moet worden gekweekt tussen personeel en directie, maar wellicht dat daarvoor eerst het beleid zal moeten veranderen. Want mensen tot nummers of aantallen reduceren is geen goed idee, de vraag is echter of De Geus na twee jaar Balkenende II nog in staat is om de mensen achter de cijfers te zien.

Zou het niet getuigen van pragmatisme om mensen die asiel aanvragen niet alleen te beoordelen op hun zielige verhaal maar ook op hun professionele achtergrond? Is het niet logisch om mensen die een beroep uitoefenen waar behoefte aan is niet gewoon een verblijfsvergunning te geven?

Nou valt er natuurlijk te twisten over het geval Kalou, zat goede voetballers van eigen bodem, maar leraren, verpleegkundigen en computerprogrammeurs hebben we niet in overvloed. Mag de overheid asielzoekers scouten op talent of is dat niet gepast?

[ Zelf vind ik: lekker naturaliseren, hebben we wat te genieten op het WK volgend jaar ]

Een van de dingen die me opvalt is dat er nooit over zulke plichten wordt gesproken, behalve wanneer er een excuus voor een oorlog nodig is. Er wordt in de verklaring van de rechten van de mens slechts gesteld dat: ‘Alle mensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren. Zij zijn begiftigd met verstand en geweten, en behoren zich jegens elkander in een geest van broederschap te gedragen.’ (artikel 1)

Waarom niet iedereen verplichten ervoor te zorgen dat die mensenrechten worden verspreid en nageleefd? Zo’n besluit kan mensen ook tot nadenken aanzetten, want alhoewel iedereen de mensenrechten onderschrijft blijkt het toch anders te zijn wanneer we er in ons dagelijks leven mee worden geconfronteerd. Artikel 4 stelt bijvoorbeeld: “Niemand zal in slavernij of horigheid gehouden worden. Slavernij en slavenhandel in iedere vorm zijn verboden.”

Toch worden alledaagse producten uit de supermarkt met behulp van slavernij geproduceerd waarbij zich de meest gruwelijke tafrelen voordoen. Producenten weten dat, consumenten kunnen het ook weten, maar actie ondernemen ho maar. In de huidige maatschappij is slavernij kennelijk iets dat je kunt ‘outsourcen’. Als je de mensenrechten onderschrijft zou je dus eigenlijk geen besmette chocolade meer moeten eten.
Interessant: De poging van RVU journalist Teun van de Keuken, die probeert zichzelf te laten veroordelen vanwege het eten van foute chocolade.

Er bestaat in de VS al jaren een volwassen beweging die zich inzet voor maatschappelijk verantwoord ondernemen, die grote multinationals dwingt op verantwoorde wijze te produceren. In Europa echter staat dit feitelijk nog in de kinderschoenen. Sinds de boycot acties tegen Zuid-Afrikaanse producten vanwege de apartheid in de jaren 80 zijn er nog amper serieuze boycots geweest. Is het wellicht tijd om als consumenten eens een gezamelijke stem te laten horen? Want onze burgerstem -bij monde van de regering- laat helaas economische belangen prevaleren boven menselijke.

Voel jij je geroepen om je consumptiepatroon aan te passen om anderen een beter leven te bieden? Of zie je wellicht een andere manier?

…But before they got to hear Bush, they were expelled from the rally by Bush rally staff who objected to the words printed on the T-shirts they were wearing.

No, the words on the T-shirts the ladies were wearing did not disparage Bush, nor did they suggest support for Kerry or any other candidate. The words did not condemn or support the war in Iraq, nor did they slam any Administration policy. No, the T-shirts the three women wore showed an American flag, and under it the words, “Protect Our Civil Liberties”. That was all — I kid you not.

That was it. That was the last straw for me. That was the defining moment I’ll never forget. That was my epiphany.

Carl F. Worden is a lifelong (christian and conservative) republican who has decided to vote against Bush because he finds his former party ruled by fascists: The Last Straw

After taking some pictures of Critical Mass riders getting arrested, I turned to walk away and suddenly was in cuffs, one of the 264 cyclists and random passers-by arrested Friday night. Rather than writing us summonses for the offenses we were charged with, which were violations (on par with a traffic ticket or an open container), not even misdemeanors, the cops decided to teach us a lesson by hauling us over to a bus depot-turned-holding cell where we got to sleep in cages on diesel-sludge-covered concrete. …read more about it

Dat zegt Alan Dershowitz in de Baltimore Sun. Zijn artikel is op sommige plaatsen wat kort door de bocht, maar het is een van de eerste keren dat ik iemand een poging zie doen om het juridisch vacuum, dat onder andere is ontstaan door de detentie van mogelijke terroristen op Guantanamo Bay, te analyseren en tot mogelijke oplossingen te komen. Nuttig stuartikel.

baltimoresun.com – Rules of war enable terror

Welcome to Disinfopedia, a collaborative project to produce a directory of public relations firms, think tanks, industry-funded organizations and industry-friendly experts that work to influence public opinion and public policy on behalf of corporations, governments and special interests.